Powoli i bezboleśnie.   Wieczór wypełniony bezkresem nicości, Pustką obraca się świat dookoła, W ciszy i spokoju marźnie me ciało, Duch pouchwala się z życiem.   Uroczymi, wyśnionymi władam dialektami, Dźwiękiem mglistym wypowiadam zdania. Bajeczne historie, krainy z marzeń zapożyczone, W pustce, rozpływają się jak sen, po przebudzeniu…   Me serce mangowca korzenie zapuszcza, Bezkres wszystkiego, to widzę. Niezmierzone połacie uczuć zagubionych. W szeleście ludzkim, jakże obcym, Wysychają łąki wspomnień znajomych. Gubiąc marzenia i szczęście, Nigdy nie odnalezione.   Ok. 22.10 2005.4.09